Liturgia Wielkiego Piątku rozpoczyna się w wyjątkowej ciszy, podkreślającej powagę i głębię tego dnia. Na jej początku celebrans dokonuje gestu prostracji – pada na twarz przed ołtarzem – co jest znakiem najwyższego uniżenia wobec tajemnicy Męki Chrystusa. Następnie, bez śpiewu, znaku krzyża i pozdrowienia, rozpoczyna się Liturgia Słowa, której kulminacją jest uroczysty opis Męki Pańskiej według św. Jana Apostoła.

Centralnym momentem tej liturgii jest adoracja Krzyża. Zasłonięty fioletowym suknem Krzyż zostaje wniesiony przed ołtarz, a celebrans stopniowo odsłania jego ramiona, trzykrotnie śpiewając: „Oto drzewo Krzyża, na którym zawisło zbawienie świata”. Wierni odpowiadają: „Pójdźmy z pokłonem”, oddając cześć Krzyżowi poprzez przyklęknięcie lub ucałowanie. Po zakończeniu obrzędu Krzyż pozostaje w widocznym miejscu w świątyni i aż do Wigilii Paschalnej staje się jej najważniejszym znakiem – wierni oddają mu cześć tak, jak Najświętszemu Sakramentowi.

Ostatnią częścią liturgii jest procesja do Grobu Pańskiego. Najświętszy Sakrament zostaje umieszczony w monstrancji, okrytej białym, przejrzystym welonem – symbolem całunu, w który owinięto ciało Chrystusa. Wystrój Grobu ma kierować uwagę wiernych na tajemnicę Jego śmierci i obecności. W wielu kościołach adoracja trwa przez całą noc, zapraszając do czuwania i modlitwy w ciszy.